امام علی (علیه السلام)
۞ با هيچ چيز مانند عدالت، شهرها آباد نگرديده است.۞
Tuesday, 21 September , 2021
امروز : سه شنبه, ۳۰ شهریور , ۱۴۰۰ - 14 صفر 1443
شناسه خبر : 375
  پرینت تاریخ انتشار : ۰۹ دی ۱۳۹۹ - ۰:۲۵ | 142 بازدید
به بهانه معارفه امام جمعه

امام هر روز هفته شهرمان باشیم

واقع امر نیز همین است که در این آشفته‌بازار که مسئولین دولتی در مواقع ضرورت پیدایشان نیست و یا اگر هست به بازدیدی مختصر و وعده وعیدی اکتفا می‌کنند؛ مردم، امام و جلوداری می‌خواهند تا در ریشه‌یابی و حل مشکلات پیش‌قدم باشد و "امام هرروز هفته" شهر باشد.

به جرات می‌توان عظیم‌ترین اجتماع سیاسی عبادیِ هفتگی مسلمانان را نماز جمعه دانست. اجتماعی که ویژگی‌های جامعه اسلامی در آن متبلور است و روابط عمیق اجتماعی در آن به چشم می‌خورد. اجتماعی که در آن امامی با بصیرت و مردمی آگاه و حاکم بر سرنوشت خویش حضور دارند. این‌چنین قدرتی در تمام عرصه‌های یک شهر تأثیرگذار است و ساده‌لوحی است اگر فقط به دید یک اجتماع نمازگزار به آن نگریست. امام‌جمعه به‌عنوان یک صالحِ هادی، امت را به سمتی می‌برد تا امور خود را اصلاح کنند. واقع امر نیز همین است که در این آشفته‌بازار که مسئولین دولتی در مواقع ضرورت پیدایشان نیست و یا اگر هست به بازدیدی مختصر و وعده وعیدی اکتفا می‌کنند؛ مردم، امام و جلوداری می‌خواهند تا در ریشه‌یابی و حل مشکلات پیش‌قدم باشد و “امام هرروز هفته” شهر باشد. امامی که مشکل راه ارتباطی روستاهای غربی شهرستان، مشکل آنتن دهی روستاهای محروم و ترک تحصیل دانش‌آموزانشان، مشکلات زیست‌محیطی برخی کارخانه‌های منطقه، مشکل شکارچیان غیرمجاز، مشکل زباله گردهای شبانه، مشکل کمبود آب و نرسیدن گاز برخی روستاهای منطقه و… را زیرمجموعه وظایف خود بداند و در جهت رفع آن‌ها بکوشد.

نام نیکی از بعضی علما و صلحای گذشته جغتای باقی‌مانده است. دلیلش این است که دغدغه “مردم” داشتند و برای رفع آن شجاعانه عمل می‌کردند. مدیریت یک دفتر و منبر، مسجد و نماز اعیاد، چند جلسه و افتتاحیه امام نمی‌خواهد. اگر سعادت در آخرت را خواهانیم معطل نکنیم. مادری مظلوم که از سردی آب چشمه برای شستن ظرف‌ها به تنگ آمده است، پدری جبهه رفته، سقف خانه‌اش تا پایان زمستان دوام نمی‌آورد، نوجوانی روستایی که جز در تلویزیون توپ و امکانات ورزشی ندیده است! اما اگر دنیا را خواهانیم با جمع‌کردن عده‌ای به دور خود که در هر مراسمی ما را مشایعت می‌کنند و جلو پایمان برمی‌خیزند و دست به سیاه‌وسفید زدن را کسرشان روحانیت و علما می‌دانند به‌راحتی میسر است. قطعاً حرکت فراتر از مشی ابلاغی شورای سیاست‌گذاری و توجه به فعالیت‌های جهادی گسترده در مسائل بومی از اولویت‌های امام هرروز هفته شهر است. ابتدای کار است محتاطانه قدم بردارم! فلان اداره را خطاب قرار ندهم چون رئیسش آقای فلانی است! تمامی امور را به نحو احسن از دفترم اداره می‌کنم! برای تقدیر از برندگان مسابقات کتاب‌خوانی در روستایی دعوت شدم اما نماینده ام را فرستادم! قصد دارم که در کوچه‌باغ همه‌روزه پیاده‌روی کنم اما احساس می‌کنم که کسرشان لباس پیامبر است! برای سخنرانی به روستایی محروم دعوت شدم اما فکر نکنم حتی ۲۰ نفر هم مخاطب داشته باشم! اگر مبتلا به این سبک شدیم، قافیه را باختیم و فقط امام روزهای جمعه، امام تقدیر و تشکرها، امام یک مساله شرعی و امام دفتر امام‌جمعه هستیم نه امام دل مردم!

 

«ما هرچه خدمت بکنیم به این ملت، کم خدمت کرده‌ایم، برای این‌که این ملت بود که همه این گرفتاری‌ها به دست او رفع شد… ما باید خدمتگزار باشیم، واقعاً خدمتگزار باشیم و هرچه خدمت بکنیم، باز کم است… این‌ها بندگان خدا هستند، این‌ها کسانی هستند که برای خدا دارند خدمت می‌کنند به این کشور، و شکر این است که ما به آن‌ها خدمت بکنیم، هر کس در هر مقامی که هست خدمت بکند». (صحیفه امام، ج ۲۰، ص ۱۲۶)

به اشتراک بگذارید
تعداد دیدگاه : 1
  1. ناشناس :
    ۰۳ بهمن ۹۹

    حاج آقای …. الان هم پای کار مردم نیست. خدا رحمت کنه حاج آقای احمدی رو

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.