چهارشنبه, ۰۶ اردیبهشت ۱۳۹۶
آخرین اخبار
كدخبر: 6294 تاريخ : ۱۵ مرداد ۱۳۹۳ - ۱۸:۱۶ نسخه چاپي ۶ دیدگاه

وام داری بعضی از همکاران مرا زجر می دهد / در مطالب انتقادی با واکنش مسئولین مواجه می شوم

وام داری بعضی از همکاران مرا زجر می دهد / در مطالب انتقادی با واکنش مسئولین مواجه می شوم

سید احمد حسینی متولد ۱۳۶۰ (جغتای) :

بیش از ده سال است که بصورت حرفه ای برای روزنامه قدس در جغتای عکاسی و خبرنگاری می کند..

آنچه که او را با بقیه خبرنگاران سطح شهرستان متمایز کرده، صراحت گفتار و قلم اوست. هنگام نوشتن و صحبت کردن بسیار صریح و منتقد است و هیچگاه اجازه نداده قلمش ربرتاژ خبری ادارات شود. به مناسبت روز خبرنگار گفتگویی با وی ترتیب داده ایم که از نظر خوانندگان محترم می گذرد:

سلام و عرض ادب دارم خدمت شما آقای حسینی، قبل از آنکه بخواهیم به اخر مصاحبه برسیم از لطف شما و وقتی که در اختیار جغتای سلام گذاشتید تشکر می کنم، اجازه می خواهم برای سهولت در پیاده سازی گفتگو را با زبان رسمی و به فارسی شروع و ادامه دهیم.

برای آشنایی و اطلاع مخاطبین بفرمایید کار خبری را از کی و کجا شروع کردید؟ اصلا چرا وارد حوزه خبرنگاری شدید؟

بسم الله الرحمن الرحیم

کار خبرنگاری روزنامه قدس یک توفیق بود که نصیب ما شد. سال ۸۲ استاد عزیز آقای حاج کریم به اخوی بنده پیشنهاد همکاری و فعالیت خبری دادند و چون وی در مشهد بود و مشغله کاری داشت بنده بجای ایشان این پیشنهاد را دنبال کرده و پذیرفتم، یک سال بصورت آزمایشی کار کردم و سپس از سال ۸۳ با قدس قرارداد رسمی بستیم و تا موقعی که خدا بخواهد و خواست خود آقا امام رضا باشد ادامه می دهیم.

منفعت و درآمد شما از خبرنگاری چگونه است؟ آیا بقول معروف درآمد دندان گیری دارد؟

از این بعد خبرنگاران در شهرستان هیچی گیرشان نمی آید، نه حقوقی دارند و نه درآمدی آنچنان و هرکس کار می کند صرف علاقه است. در شهرهای کوچک مثل جغتای منابع خبری کم است پس آنچنان درآمدی از حق تحریر خبر عاید خبرنگاران نمی شود، واقعیت این است که خبرنگاران در سازمان مرکزی هم حقوق و درآمد بالایی ندارند. وقتی علاقمند و شیفته نوشتن شدی این علاقه به نوشتن نمی گذارد کار خبر را کنار بگذاری و کنار گذاشتنش بسیار سخت می شود. ما قبلا حتی بیمه هم نبودیم و در دولت نهم یکی از کارهای ارزنده احمدی نژاد در تقدیر از خبرنگاران بیمه آنها بود.

IMG_0820

این علاقه از کجا و دقیقا به چه ایجاد شده است؟

علاقه به هنر و نوشتن را از دوران بچگی داشتم، هر چه بیشتر کار می کردم و هرچه بیشتر می نوشتم بیشتر جذب کار خبرنگاری می شدم، گاهی تصمیم می گرفتم کنار بگذارم ولی قلم و عشق به آن نمی گذاشت، این علاقه رابطه ای است که فقط بین نوشتن و نویسنده به وجود می آید.

کسی که قدس می خواند کمتر از شما خبر می بیند و بیشتر گزارش های خبری شما، آن هم از کاستی های موجود در شهرستان در اذهان مانده است، راجع به سبک نوشتاری خود توضیح می فرمایید؟

من از ابتدا که کار را شروع کردم اولویت کاری ام شهرم و مردم شهرم بوده، برای من مشکلات مردم اهمیت بسیار بالایی دارد، هیچ گاه نخواسته ام تریبون مسئولین باشم. یک اخلاق طبیعی در بین مسئولین این است که هیچ وقت مشکلات حوزه کاری خود را به مسئولین بالادستی منتقل نمی کنند، پس باید این مشکلات بماند؟ باید کسی باشد که این مشکلات را انعکاس دهد، چه کسی بهتر از خبرنگار. یک خبرنگار باید واسطه خوبی بین مردم و مسئولین بالادستی باشد. سعی کردم تریبون مردم باشم تا تریبون مسئولین ولی اگر کار خوب و مفیدی هم توسط یک مسئول انجام شده پوشش داده ایم تا انعکاس آن موجب تقویت و تشویق آن مسئول شود.

قبول دارید بعنوان تنها خبرنگار قدس در شهرستان خیلی زیاد نمی نویسید؟

هر خبری ارزش نوشتن ندارد، مثلا غسالخانه ای افتتاح شد، یا جلسه شورای اداری برگزار شد. خب در این جلسه چه مطلبی مطرح شد که ارزش نوشتن داشته باشد!! این جلسات عموماً به تعریف و تمجید ادارات از یکدیگر می گذرد، اصل قضیه طرح و حل مشکلات پیش روی ادارات برای گره گشایی از کار مردم است که انجام نمی شود، یک بار حتی آقای محسنی علناً به این موضوع اعتراض کرد و گفت ما آمده ایم اینجا که از مشکلات موجود اگاه شویم و شما فقط تعریف و تمجید می کنید. یکی دیگر از دلایلی که ما کم می نویسیم خود مسئولین هستند، خیلی از آنها حتی به یک مصاحبه ساده هم نمی توانند پاسخ دهند و در واقع با الفبای آن بیگانه اند، مسئول اصلاً مطالعه نداشته که الان بتواتند صحبت کند یا بنویسد، مورد داشته ایم که مسئول گفته شما خودت مصاحبه را بنویس ما تائید می کنیم و بده برا انتشار!!! و اینها جای تاسف دارد.

تا حالا با برخورد بد یک مسئول و یا واکنش نامناسب از سوی آنها مواجه شدید؟

هر گزارشی که از مشکلات مردم می نویسیم با واکنش مسئول اداره مربوطه مواجه می شویم، تهدید به شکایت شده ام ولی وقتی کار برای رضایت مردم باشد رضای خدا و حمایت مردم را هم در بر دارد. وظیفه ما نوشتن و مقاومت در مقابل این خطرات است، متاسفانه جنبه انتقادپذیری مسئولین ما بسیار پائین است، وقتی ضعف هایشان رو می شود، مدیریتشان و صندلی شان به خطر می افتد سعی می کنند با شکایت عقده گشایی که نه خودشان را آرام کنند، دیواری کوتاهتر از دیوار خبرنگار هم نیست ولی ما باید راه خود را ادامه دهیم این راه این خطرات را دارد، کتک خوردن، دادگاه رفتن، توهین شنیدن و… همه اینها را دارد.

تا حالا دادگاه رفته اید؟

هنگام نوشتن مطلب تا به مستندات محکم و قوی نرسم خبر نمی نویسم برای همین است تا حالا برای خبر نوشتن دادگاه نرفته ام ولی بخاطر کار خبرنگاری و بخاطر موی دماغ شدن برای مسئولین یک شب در ۱۸ مهر ۸۸ بازداشت شده ام.

بیشتر توضیح می دهید چرا بازداشت شدید و موی دماغ چه کسانی شده بودید؟

قضیه بازداشت من کاملاً سیاسی و سلیقه ای و البته ناعادلانه بود، در سال های اول استقرار فرمانداری در جغتای(سالهای ۸۷ و ۸۸) فرماندار وقت آقای کاظمی بشدت تلاش می کرد و شاید بتوان گفت جغتای دیگر تا سالهای سال فرمانداری مثل وی نبیند و ما هم فعالیتهای موصوف را پوشش خبری می دادیم، بعد مدتی فرماندار گفت اخبارت را من چک کنم بعد ارسال کن و این آغاز اختلاف من با فرماندار بود، من به هیچ عنوان نمی خواستم قلمم را زیر سلطه فرماندار ببرم، اواخر فرماندار مثل خیلی از مسئولین شهرستان پروازی شده بود و ما هم گزارشی از این وضع مدیریتی شهر نوشتیم، وی تحکمانه گفتند نباید می نوشتی!!! همزمان با استقرار ادارات شوراهای سابق مرتب در پذیرش نیروی ادارات دخالت و نزدیکان خود را استخدام می کردند و چندین بار هم این مسائل را نوشته شد، فرماندار با من رو به رو نشد ولی چندین نفر از جمله امام جمعه محترم، دادستان وقت و رئیس تبلیغات اسلامی از ما شاکی شدند، ما را برای ارائه پاره ای از توضیحات به دادسرا خواستند و بعد به اتهام تشویش اذهان عمومی راهی زندان سبزوار کردند!!

اصلا متوجه نشدم موضوع شکایت امام جمعه چه بود، رئیس تبلیغات اسلامی هم گفت به من داخل تاکسی توهین کرده در حالی که اصلا جغتای تاکسی ندارد!! حتی برخی از اعضای شورای شهر که مرتبط با سیستم قضایی شهر بود با زندان تماس گرفته بود که حتماً موی سر فلانی را بتراشید تا به نوعی عقده گشایی کند.

IMG_0825

حالا که صحبت به اینجا رسید لطفا در مورد درگیری لفظی تان با سیدآبادی نماینده وقت شهرستان در مجلس هم توضیح دهید.

تابستان سال ۸۷ و درست زمانی که دولت ۲۷ نقطه کشور و از جمله جغتای را به شهرستان ارتقا داده بود، جلسه تحت عنوان گردهمایی دهیاران بخش جغتای در زرقان برگزار گردید، در آن جلسه آقای سید آبادی که مصوبه دولت را باب دلش نمی دانست شروع کرد به توهین به جغتایی ها و دولت که این مصوبه کارشناسی نیست. از طرف دیگر تعیین مکان کارخانه فولاد سبزوار را در نزدیکی حکم آباد جوین را کاری کارشناسی شده عنوان کرد. بعد از جلسه از ایشان پرسیدم که چرا هر جا باب میلتون هست مصوبات دولت را کارشناسی شده عنوان می کنید و هرجا باب میلتون نیست به باد توهین می گیرید و می گویید عقلشون نکشیده، بگو مگو تا سر سفره هم ادامه پیدا کرد که البته احمدی زاده یکی از اعضای شورای شهر جغتای هم پاسخ های مناسب را داد. نهایتاً سیدآبادی گفت شوراهایتان قولی به من دادند و گله کرد از بد قولی آنها. رو بسته بگویم مشخص شد شوراهای وقت بر سر یک سری مسائل مصالح شهر را معامله کرده کرده بودند.

به نظر شما خبرنگار قشری از مردم است و یا رکنی از حکومت و دولت؟

خبرنگار باید اعتدال را رعایت کند ولی نباید وام دار یک مسئول باشد، یک خبرنگار باید با مردم و در راستای نظام و مصالح مملکت حرکت کند. چیزی که مرا خیلی اذیت می کند همین وام داری برخی از همکارانم در سطح شهرستان است، درست است که مسئولین منبع خبری اند اما نباید کاری کرد که اعتماد مردم به خبرنگار از بین برود، نباید این بهترین پشتیبانان را از دست داد، بعضی از خبرنگاران را فقط در افتتاح ها، جلسات اداری و امثالهم می بینید، مرا دعوت نمی کنند چون وام دار نیستم، بله اگر کار خوبی انجام داده باشند انعکاس می دهم ولی اگر در حوزه ای مشکلی باشد نمی توانم نادیده بگیرم، خیلی از این مسئولین این فضا را نمی پسندند و کسی را دعوت می کنند که انشاا… قلمش از ما بهتر است.

دوست داریم مفیدترین و تاثیرگذار ترین کارهای خود در حوزه خبر را شرح دهید.

به نظرم مفید ترین کار برمی گردد به یک گزارش از شهرک ایستگاه آزادوار، سال های ۸۳-۸۴ بنیاد مسکن شهرکی در ایستگاه آزادوار درست کرده بود بعد به خانه های آنجا آب، برق و تلفن و… نداده بود، رفتیم گزارشی نوشتیم و با انعکاس مشکلات موضوع حل شد، اما فرماندار وقت هنگام بازدید از منطقه شرط کرده بود فلان خبرنگار قدس نباشد.

دیگر اینکه خبر دریافت وام بلاعوض نمایندگان مجلس در دوره هشتم را بنده به دبیر سیاسی مان در مشهد اطلاع دادم و خبر قدس اولین خبر از آن قضیه بود و بعدها منبع خبری سایر رسانه ها شد.

یکی دیگر از گزارش های تاثیرگذار بر می گردد به یک سال پیش و آغاز به کار شورای شهر چهارم؛ در آن زمان شورا و شهردار سابق تعدادی از اراضی شهرداری را در فروش گذاشتند تا دست شورای شهر و شهردار جدید را در شروع کار خالی کنند که با گزارش به موقع قدس جلو فروش این اراضی گرفته شد.

ممنون از وقتی که در اختیار ما گذاشتید.

6 دیدگاه

  • وجود افرادی مثل اقای حسینی درانعکاس اخبارشهرستان جای تقدیر وسپاسگزاری دارد برای رضای خدا قلم زدن ومشکلات رابه گوش مسولین رساندن و دست بعضی خیانتکاران به بیت المال را افشانمودن هزینه دارد باید تحمل کرد در بیابان گر بشوق کعبه خواهی زدقدم سرزنشها میکندخار مغیلان غم مخور

  • باسلام به نظرم خیلی جالبه سوال کننده وپاسخ دهنده یک نفرباشد!!!!!!!!!به امیدروزی که تمام کارهاومشکلات مابه همین روال حل شود!!!باکمترین هزینه وتجهیزات

    • نویسنده

      مجبوریم برای بار چندم به مخاطبین عزیز اعلام کنیم: مدیریت سایت ارتباطی به جناب آقای حسینی خبرنگار پرتلاش روزنامه قدس ندارد.

  • منم بانظر دوستان موافقم ..امیدوارم در ادامه کارشان هم مثل سابق صداقت کاری خود را ادامه دهند…..

  • اقای حسینی از خبرنگاران متعهد این شهرستان هستند. امیدواریم با قلم ایشان و توانمندی ایشان درخبرنگاری، مشکلات این شهر و شهرستان به گوش ناشنوای مسئولین برسد. اقای حسینی دستمان به دامنتان . به داد این مردم برسید. مسکن مهر، مشکلات بازار،مشکلاتی که منابع طبیعی برای مردم ایجاد می کند ، اشتغال بومی ها در ادارات، تبدیل نمایندگی ادارات به سطح اداره ،کسادی بازار،مشکلات رفت و امد به شهر و شهرستان و ….

  • با سلام و احترام : از گفتگوی جغتای سلام با خبرنگار قدس ( اقای حسینی ) و اطلاع رسانی از مشکلات خاص حرفه خبرنگاری و از دقت عمل خبرنگار محترم سپاسگذارم .

تبليغات
  • ستاد مقاومت رمز پيشرفت

  • ستاد مقاومت رمز پيشرفت

  • ستاد مقاومت رمز پيشرفت

  • ستاد مقاومت رمز پيشرفت

  • ستاد مقاومت رمز پيشرفت